Geld Gaat Nooit Over Geld  »  Lees online  »

Hoofdstuk 1. De één z’n brood

Boterham met een cupido-pijl er doorheen.

Onderstaande pagina is onderdeel van het boek Geld Gaat Nooit Over Geld, dat in z’n geheel op deze website te lezen is, vrij en op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis — en nu ook beschikbaar is op papier en als e-boek.

» Meer over het boek vind je hier.
» Een overzicht van alle hoofdstukken vind je hier.
» (Jezelf) het papieren boek of e-boek geven, kan hier.
» Een donatie doen kan hier.

6-7 januari 2013

Wakker. Midden in de nacht. Het overkomt me vaker de laatste jaren.

Ik ben opgestaan, heb wat oefeningen gedaan, een kop thee gedronken, ben weer in bed gaan liggen en probeer nu meditatief mijn ademhaling te volgen. Morgen gaan we weer verder.

Waarmee Mundo? Met om de zaak heen draaien?

Er wil iets uit.

Al maanden.

Nee, al veel langer dan maanden.

De bedlamp gaat opnieuw aan. Ik pak mijn schrijfboek en schrijf. En schrijf en schrijf en schrijf. Alles wat ik allang weet, maar mezelf niet toestond te weten, vloeit op papier. Het kan zo niet langer. Ik wil zo niet langer. Het kan anders, móet anders, nu.

We werken ons het apelazarus om Wovox tot een succes te maken. Nee, wacht, we werken ons het apelazarus om ruimte te maken om Wovox tot een succes te maken. Door achter klanten aan te zitten met wie we niet willen werken. Door projecten aan te nemen die we niet leuk vinden. Door een hoop te doen dat niks met Wovox te maken heeft en dit zestig tot tachtig uur per week, elke week. Allemaal voor een ruimte die steeds een belofte blijft. Zelfs met het minimale inkomentje dat we onszelf uitbetalen, draaien we bijna maandelijks verlies. Het water staat aan onze lippen, de kraan loopt en wij staan te dweilen.

Het komt door mij. Tenminste, dat is wat ik me laat vertellen, meestal door Steven en vooral door mezelf. Ik heb een goed stel hersenen en zou bakken met geld kunnen verdienen, maar ik doe het niet. Ik laat mezelf kleinhouden door diepe, beperkende overtuigingen en die blokkeren ook ons succes. Dus dweil ik. Zal me leren.

‘Ja, klopt’, schrijft mijn hand.
‘En nee.’

Ja, ik houd mezelf klein. Ja, ik sta het succes van Wovox in de weg. Door mijn gevoel te ontkennen. Door me te laten vertellen hoe de wereld en ik in elkaar zitten.

Al schrijvende herbeleef ik situaties waarin ik dit heb gedaan. Er komen meer situaties op dan me lief is, maar ik herbeleef ook andere situaties. Momenten dat ik gehoor gaf aan een spontane, innerlijke impuls. Soms werd zo’n impuls door anderen verwelkomd, soms vonden ze de impuls een ontzettend slecht idee. Als ik zo’n impuls dan toch volgde, bracht hij me steevast bij bijzondere ontmoetingen, toffe projecten en blije mensen. En bij geld gewonnen in plaats van verloren.

Maar ik zie mezelf vooral tegen mijn gevoel in gaan. Omdat ik me laat vertellen hoe ik moet gaan. Omdat ik mezelf vertel hoe ik moet gaan. Op dat soort impulsen varen, doet me steevast in een bodemloze put belanden. Weg energie, weg geld.

Ik weet dit en ik weet dit allang. Ik heb het ook al meerdere keren aangekaart, maar het ligt altijd aan mij.

‘Ja, klopt’, schrijft mijn hand opnieuw.

Het ligt aan mij, want ik doe dingen half. Half tegen de ander en half tegen mezelf. Er zit geen pit in mijn beweging, geen vreugde en geen kracht. Die zijn er wel wanneer ik durf te varen op een Ja of Nee die ik voel in plaats van denk. Op die momenten ga ik gewoon, of ik nu toestemming krijg of niet. En dan gebeuren dingen heel.

Ik wil niet meer leven voor minder dan heel. Ik wil uiting geven aan het leven dat in me leeft. Ik wil bijdragen aan een wereld die leeft en dat wil ik nu, niet straks of nooit.

De enorme Ja die opwelt terwijl ik schrijf, is me niet onbekend. De Ja is er altijd geweest. Ik heb ‘m alleen niet eerder zo sterk gevoeld en gehoord als waar.

Man, wat voel ik me… wat voelt dit…

Ik val in een diepe slaap. Een paar uur later gaat de wekker en schiet mijn hoofd vol met wikkens en wegens. In de dagen die volgen, eet, loop, zit, werk, slaap, wik en weeg ik. Want ik wil het laten werken met Wovox.

Maar het werkt niet meer met Wovox.
—Ja, maar wat als we nu een constructie verzinnen waarin…
En hoe voelt dat?
—Slecht…

Op dag drie zit ik bij een potentiële Wovox-klant. De klant toont interesse in één van onze producten. Ik doe een prijsvoorstel. De klant wil korting. Krijgt de klant niet. Het boeit me niet of de klant ‘ja’ of ‘nee’ zegt. De klant zegt ‘ja’. Ik, die niet kan verkopen, verkoop, zonder blikken of blozen.

Moet ik hier dan toch mee doorgaan?

Ik begeef me naar kantoor, schuif aan bij de lunch en smeer een stille boterham. Tegenover me zit Sven. Samen met Michel en mij is hij het ‘operationele hart’ van Wovox geworden. Hij vraagt hoe de afspraak ging. Ik zeg iets van ‘goed’ en ‘deal’, maar veins geen enthousiasme. Het enthousiasme dat ik wel voel, een echt en rete-spannend enthousiasme, houd ik onder tafel.

Voor de verandering verlaat ik voor vijven het kantoor. Lopend naar de metro voel ik de impuls om Korrie te bellen. Meer dan alleen een therapeut, is zij een hartsvriendin geworden. Ze neemt meteen op en ik val met de deur in huis: ‘Korrie, ik heb het gevoel dat ik voor een grote beslissing sta. Mag ik die tegen je aan komen hangen?’ Een half uur later word ik begroet door twee benieuwde ogen, begin ik keihard te lachen en glijdt er duizend kilo van me af.

We gaan op de bank zitten en hebben weinig te bespreken. Ik sta opnieuw aan een rand. Deze keer zie ik alleen geen noodtrap, maar een duikplank. Ik weet dat ik ga springen. Ik heb zin om te springen.


Geïnspireerd?

Geld Gaat Nooit Over Geld is gepubliceerd onder een Creative Commons-licentie en online voor iedereen beschikbaar op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis.

Als het boek je inspireert, kun je bijdragen door (jezelf) een papieren boek of e-boek te geven.

Of geef het boek cadeau en verzend het direct naar haar/hem, inclusief (optioneel) persoonlijke boodschap.