Geld Gaat Nooit Over Geld  »  Lees online  »

Hoofdstuk 1. De één z’n brood

Boterham met een cupido-pijl er doorheen.

Onderstaande pagina is onderdeel van het boek Geld Gaat Nooit Over Geld, dat in z’n geheel op deze website te lezen is, vrij en op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis — en nu ook beschikbaar is op papier en als e-boek.

» Meer over het boek vind je hier.
» Een overzicht van alle hoofdstukken vind je hier.
» (Jezelf) het papieren boek of e-boek geven, kan hier.
» Een donatie doen kan hier.

‘O? Hoezo?!’

Ik meen een defensieve blik te zien.

—‘Omdat het vuurtje uit is.’

Michels ogen gaan wijd open. Ik richt me tot Sven en zie dezelfde, grote ogen. Een stille golf van ontspanning lijkt zich van ons meester te maken. Wanneer de woorden komen, spreken ze over herkenning. Alle drie wisten we dat we zo niet verder kunnen. Nu gaan we naar dat weten luisteren. Ik vind dit één van de tofste vergaderingen ooit.

Weer ga ik vroeg naar huis. Ik voel mezelf zweven op een tapijt van rust, mogelijkheid en zin. En ik ben boos. Heel boos. Boos op Steven, boos op mijn tweede ex, boos op mijn derde en vierde ex, boos op mama, boos op papa… En ik ga zwemmen, baantjes trekken, heel hard.

Raymundo, zwemmend met allemaal tekstballonnen: ‘Zal ik jullie eens wat vertellen?! Jullie spanden me voor jullie karretje… sleepten me mee… luisterden niet… ik dóe het niet meer!! Horen jullie dat?!’

Tachtig baantjes lang trek ik non-stop mijn conclusies. Dan puf ik uit en weet ik dat niemand me heeft meegesleept.

Ik ben boos op mij.

Ik ben boos op mij om alle keren dat ik ‘ja’ zei en ‘ja’ deed terwijl ik Nee voelde.

Ergens is dat best geestig, want hoe kan ik nu boos zijn op mij? Welnu, dat kan ik niet. De tiran in mijn hoofd is boos op mij. Wat hij sowieso was geweest, ook als ik het anders had gedaan, want daar is hij een tiran voor.

Ik probeer de tiran er te laten zijn. Ik probeer de rouw onder zijn getier te voelen. Die er is. Dit is de zoveelste keer dat ik mezelf tot ‘ja’ ben blijven aansporen terwijl ik Nee voelde.

Ondertussen ben ik een blij ei. Ik ga letterlijk weer voor mezelf beginnen en dat voelt heerlijk. En ik ben dankbaar. Wat zijn de afgelopen vier jaar een leerschool geweest…

Economisch bekeken, mag Wovox een mislukking heten. Wij werden niet de succesvolle startup die we wilden worden. Toch zie ik succes. Wovox werd een broedplaats voor fonkelende stagiaireogen. Want dat deden we als startup: met heel veel stagiaires werken.

Bij aanvang van het sollicitatiegesprek wisten de meesten niet beter dan stage lopen om punten te scoren en uren te tellen. Leren was er vooral voor het halen van een diploma. Wij gingen vragen stellen die ze nauwelijks tot nooit kregen: ‘Waar gaat je hart sneller van kloppen? Wat is belangrijk voor je? Wat wil je het liefste doen? Wat heb je daarvoor nodig?’ Voor sommigen werd het gesprek een opluchting; anderen wisten niet zo goed wat ze met de vragen moesten. Als er een klik was en we besloten om samen te werken, nodigden we stagiaires uit om zich niet politiek correct te gedragen, om zich evenwaardig op te stellen en om het beter te weten dan wij.

Dit is wat er gebeurde: verlegen muizen kropen uit hun schulp, kromme ruggen werden recht en doffe ogen kwamen tot leven. Zogenaamde groentjes begonnen ons te wijzen op waar we de plank missloegen. Het was fantastisch om mee te maken hoe ze woorden leerden geven aan wat volgens hen beter kon.

Niet alle stagiaires sloten hun tijd bij ons fonkelend af. Soms boterde het niet, soms moesten we een stage voortijdig beëindigen en voor sommigen bleek stage bij Wovox achteraf ‘gewoon, een stage’. Maar bijna iedereen kwam in ieder geval uit op: ‘Hé, zo kan het dus ook…’

Met alles wat er niet heeft geklopt aan wat en hoe we deden, kwamen we op één vlak toch behoorlijk dichtbij de visie van vier jaar geleden: mensen helpen om geluk te vinden in werk. Voor een aantal stagiaires zou werken bij Wovox zelfs een levensveranderende ervaring worden.

En dan heb ik het nog niet over Michel, Sven en mij. Als ik terugkijk naar de wiebelende piepkuikens die we vier jaar geleden waren, zie ik nu drie mannen die een boel hebben afgeleerd en overwonnen — mede dankzij Stevens mentorschap en de oninspirerende bedrijven waarmee we in zee gingen.

En het is tijd om verder te gaan. Wovox wordt tot nader order stilgelegd en is mijn zaak niet meer. Michel en Sven gaan zich weer volledig richten op het ontwerpen van websites en hebben daar zin in. Het Hartwerkersproject, hoewel officieel onderdeel van Wovox, blijft bij mij en het team van Hemels van der Hart.

Op 31 januari tekenen we twee echtscheidingscontracten. Mijn exemplaar verdwijnt direct in de papierbak. Als we ooit bonje krijgen over ons uit elkaar gaan, zie ik niet hoe dit stuk papier ons gaat redden.

Het voelt best stoer om dat zo te denken.
Ik voel me sowieso best stoer.
Ook tegenover Steven.

Met het groeiende besef dat ik bij Yaiks tegen mijn stroom liep te vechten, groeide ook mijn vragen over Steven. Doet hij wel wat hem roept? Volgt hij zijn intuïtie? Voelt hij levendigheid bij wat hij doet, echt?

Meerdere keren stelde ik hem dit soort vragen. Hoe dichter ik bij die slapeloze nacht kwam, hoe meer ik zijn antwoorden bedacht vond. Ik kreeg de indruk dat hij zichzelf niet liet zien — niet durfde te laten zien.

Net als ik, realiseer ik me.

Dat gedacht en voorbij vragen en stoerheid is het simpel. Vier jaar geleden was onze ontmoeting echt en raak; nu kunnen we elkaar niet meer vinden.

Dank je wel Steven, voor alles wat je me hebt gegeven en voor alles dat ik via jou heb mogen zien en afleren. Vanavond gaan we samen eten en vieren.


Geïnspireerd?

Geld Gaat Nooit Over Geld is gepubliceerd onder een Creative Commons-licentie en online voor iedereen beschikbaar op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis.

Als het boek je inspireert, kun je bijdragen door (jezelf) een papieren boek of e-boek te geven.

Of geef het boek cadeau en verzend het direct naar haar/hem, inclusief (optioneel) persoonlijke boodschap.