Geld Gaat Nooit Over Geld  »  Lees online  »

Hoofdstuk 5. Zonder geld

Onderstaande pagina is onderdeel van het boek Geld Gaat Nooit Over Geld, vrij op deze website te lezen op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis.

» Meer over het boek, de papieren versie en het eBoek, vind je hier.
» Een overzicht van alle hoofdstukken vind je hier.
» Een gift doen kan hier.

Schotland

27 januari 2016

‘Ik kan toch iets doen? Kan ik nérgens mee helpen terwijl ik meevaar?’

—‘No, I’m afraid it’s not possible.’

De kaartmevrouw kijkt me aan alsof ik haar net gevraagd heb een misdaad te plegen. Daarmee is ze de eerste vandaag, want tot hier ben ik louter vriendelijkheid tegengekomen.

Ik heb twee dagen doorgebracht bij vrienden in Edinburgh, die me vanochtend afzetten bij een oprit naar de snelweg. Ze waren nauwelijks doorgereden of er stond al een volgende auto voor mijn neus.

‘Ik sla over vijf minuten rechtsaf, dus aan mij heb je niet zoveel.’

—‘Elke kilometer is er één. Ik rijd graag mee.’

Zes minuten later stond er alweer een volgende een auto voor me klaar. De bestuurder was ‘toevallig’ op weg naar Gourock, het havenstadje waar ik een boot wil pakken. In Gourock aangekomen, zette hij me af bij het terrein van de veerdienst. Daar liep ik door een deur die me de juiste leek, om allerhartelijkst begroet te worden door twee dames achter een balie.

‘Ooh, no money?’ reageerden ze verbaasd en lachend. ‘How exciting! Well dear, wij zijn het informatiecentrum; voor een kaartje moet je verderop zijn.’

Wat een warmte, dacht ik, dit belooft wat.

Wat een ijskoud gezicht, denk iknu.

Beteuterd kijk ik de kaartmevrouw aan. Ze lijkt van mijn leeftijd en dat zou toch iets van verwantschap creëren, zou ik zeggen. Misschien helpt het als ik haar nog even beteuterd aankijk.

Nee, helpt niet. Ze doet haar uiterste best om ijskoud te blijven kijken. Tenminste, dat is wat ik ervan maak. Dat ze het liefst huilend in mijn armen zou vallen, om snikkend op mijn schouder te bekennen: ‘Ik ben er klaar mee! Het enige dat ik hier doe is geld omwisselen voor kaartjes. Ik ben een machine die nooit geeft en alleen maar verkoopt. Dank je wel dat je me dit laat zien, dank je wel dat je me bevrijdt, dank je wel boehoehoe-snik-snik!’

‘It’s not possible’, herhaalt ze.

Dat is drie keer nee. Ik draai me om, mijn maag draait zich om en ik loop naar de eerste persoon die ik zie: een deftig-ogende dame met blond, grijzend haar die kaarsrecht in de wachtstoel zit.

‘Hoi, ik heb een vraag. Ik leef, reis en werk zonder geld en wil graag overvaren, maar ik mag niet overvaren in ruil voor hulp op de boot. Wil jij misschien een kaartje voor me kopen?’

De woorden komen eruit als gesneden koek, maar man wat voel ik een spanning en een ongemak…

—‘Natuurlijk, no bother’, zegt ze met een bescheiden glimlach. Ze pakt een portemonnee uit haar tas en houdt een briefje van tien pond voor. Ik neem het briefje aan, draai me om en loop triomfantelijk terug naar het loket. De kaartmevrouw overhandigt me een toegangsbewijs, met de complimenten van een ijskoud gezicht. Bijna vraag ik of ze niet vergeet af en toe te glimlachen, maar mijn buik vindt het al spannend genoeg, en naast triomf voel ik vooral schaamte.

Ik beweeg me terug naar mijn sponsor, lever het wisselgeld in en geef een knuffel. O nee, geen knuffel, dat gaat te snel. Snap ik. Het zou ook geen oprechte knuffel zijn. Eerder een nu-doe-ik-iets-terug-voor-jou-knuffel. Plus een help-mij-om-dit-gevoel-van-schaamte-niet-te-voelen-knuffel.

De vrouw stelt zich voor als Eleanor en we raken aan de praat. Na een paar minuten worden alle reizigers opgeroepen aan boord te gaan. Eleanor en ik gaan bij een raam zitten. De overtocht duurt een uur en in dat uur praten we over geven, haar werk als financieel adviseur, haar kinderen, groot geld, klein geld en leven, dat ook volgens haar niet over geld gaat. Dan signaleert iemand via de luidspreker dat we over enkele minuten het eiland Bute aandoen.

Eleanor en ik lopen de steiger op. Het regent en het is mistig. Op de kade aangekomen, is het wel tijd voor een knuffel. Met een rustige tred en op hoge hakken loopt Eleanor het dorp in. Ik sla linksaf de kustweg op. Een uur later, nog geen halve dag nadat ik aan de andere kant van Schotland mijn duim opstak, zit ik bij Monica voor de houtkachel.


Geïnspireerd?

Geld Gaat Nooit Over Geld is gepubliceerd onder een Creative Commons-licentie en online voor iedereen beschikbaar op een ‘geef wat goed voelt’ donatiebasis.

Als het boek je inspireert, kun je aan mijn werk bijdragen.
Deel deze website, meld je aan voor de nieuwsbrief, ontvang een sein wanneer het papieren boek en eBoek verschijnen — en/of doe een gift.

Mijn waardering heb je, sowieso ☺︎.