Onze medemens is nooit een ‘ander’

Wat onze rol ook is…

Laat het er één van verbinding zijn,
niet van (verdere) afscheiding.

Dat deze tijd ons moge laten zien dat straf,
vernedering en gewelddadig taalgebruik
nooit tot een liefdevollere wereld leiden.

Dat we mogen ervaren
dat als we hebben op te staan,
dat opstaan vóór
ontzagwekkend veel krachtiger is
dan opstaan tegen.

Als ik beelden zie van Poetins gezicht op een protestbord, half afgescheurd om een afbeelding van Hitlers gezicht te onthullen, en als ik de Engelse premier Johnson Poetin een ‘met bloed besmeurde agressor’ hoor noemen, denk ik: andere kant van de tafel, same old shit. Er wordt van iemand iets gemaakt dat hij niet is, waardoor de kans alleen maar toeneemt dat hij dat wordt.

De wij versus zij liedjes die nu op grote schaal rondgalmen, herken ik steeds duidelijker in mezelf en vaak in relatie tot mensen die het dichtst bij me staan. In dat herkennen, zie ik ook steeds duidelijker dat er nooit daders in het spel zijn. Mensen vertonen monsterlijk gedrag omdat ze miserabel en bang zijn en zich daar niet (voldoende) bewust van zijn. Als we de bron van dat gedrag onder ogen durven komen, kunnen we makkelijker onder ogen komen dat we veel meer op elkaar lijken dan we denken.

En dan kunnen we gewelddadig gedrag aanpakken door het aan te pakken in plaats van te voeden.

‘Laten we de fout die we eerder maakten niet herhalen’, lees ik her en der in berichtgeving.

Laten we oefenen met anders kijken, denk ik. Niet alleen naar hoe we onszelf en onze medemens beschouwen, maar ook naar de (vaak eenzijdige en valse) beelden waardoor we ons laten ‘informeren’.

Mijn hart gaat uit naar jou en mij en alles en iedereen, ook naar Vladimir Poetin.

Ik ben deze dagen begonnen met het online zetten van de eerste hoofdstukken van Geld Gaat Nooit Over Geld. Ze zijn nog niet zichtbaar, omdat ik de online leeservaring meer wil laten zijn dan wat letters en tekeningen op een scherm. Maar nu bovenstaande ineens uit m’n handen is gefloept, wil ik een toch even vooruitlopen op de zaak. Hier volgt een kleine bloemlezing uit het tweede deel van het boek, Business as Unusual.

Uit ‘Vechten, vluchten, bevriezen

Eén van de eerste redenen die meestal wordt aangevoerd voor de wijdverbreide menselijke overlevingsstand, is geld. Een andere reden die ik weleens hoor, is dat leven een strijd is. Dat de wereld levensgevaarlijk is. ‘Kijk maar naar het nieuws!’

Ik keek naar het nieuws. En ik lag vrijwel dagelijks met Amsterdamse taxichauffeurs in de clinch. Die klootzakken reden als idioten, gaven nooit voorrang van rechts, sneden me af en scholden me uit. Ik schold terug, zo hard ik kon. Zou ze leren, die klootzakken. 

Iedereen die het niet horen wilde, maakte ik deelgenoot van mijn moedige strijd. ‘Weet je wat me nú weer overkwam?! Het is ook altijd hetzelfde met die klootzakken!’ Als ik vervolgens ongeschonden thuis arriveerde, deed ik de Amsterdamse televisiezender aan en zag ik hoe die klootzakken zelfs elkaar te lijf gingen. Belachelijk vond ik het, ongelooflijk, niet te filmen.

Ik, als goedbedoelende en onschuldige fietser, had dus heel wat te stellen met die Amsterdamse taxichauffeurs. Tot het moment kwam dat ik met Steven aan de trap ging zitten en niet meer snapte waar ik mee bezig was. Ik begon eerlijker naar binnen te kijken, zei mijn krantenabonnement op en deed de televisie de deur uit. Vrijwel direct stopte mijn moedige strijd met taxichauffeurs. Ik kwam die klootzakken gewoon niet meer tegen.

Was het toeval? Of had de oppertaxibaas van Amsterdam tijdens een congres voor Amsterdamse taxichauffeurs vanaf het podium verkondigd: ‘Jongens, vanaf vandaag stoppen we met Mundo treiteren.’ 

Ik denk allebei van niet. Ik was gestopt met bewijs zoeken voor de overtuiging dat taxichauffeurs erop uit waren om mijn en andermans levens te vergallen.

En nu ik dit weet, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen: ‘Beste taxichauffeurs, in Amsterdam en wereldwijd, het spijt me dat ik jullie over mijn negatieve kam heb geschoren. Jullie zijn niet wat ik van jullie maakten.’

Uit ‘Tango dans je met z’n tweeën

Kritiek houdt ons scherp en kan ons helpen om middelmatig, onzuiver of destructief gedrag te corrigeren. Kritiek is een krachtig middel naar een mooiere, gelijkwaardigere wereld.

Kritiek is echter net als economische groei een eigen leven gaan leiden. We zijn eraan gewend geraakt om elkaar rauw te lusten en af te breken. Sommige mensen wijten dit aan de komst van internet en ‘social’ media, maar bij mij gaat die vlieger niet op. Technologie geeft ons slechts een handvat om te uiten wat in ons leeft. En net als velen, is liefdevol en verbindend communiceren mij niet met de paplepel ingegoten. Ik heb dus nog steeds leraren nodig, zoals bijvoorbeeld Meester Oogway uit de film Kung Fu Panda, om me te herinneren aan een simpele 1-2: ‘Je ontmoet vaak je bestemming op de weg die je neemt om je bestemming te vermijden.’1Om het fragment met deze uitspraak te bekijken, klik hier.

Door te bekritiseren, te klagen, te roddelen en ondertussen geen constructieve actie te ondernemen, zeggen we geen ‘ja’ tegen positieve verandering, maar ‘nee’. We voeden datgene waar we over klagen.

Ik ben hierin een absolute ervaringsdeskundige, die lang niet doorhad hoe deskundig hij aan het werk was. Ik had pijn aan mijn rug en bleef stug doorroeien. Mijn appartement viel van ellende uit elkaar, onderhoud bleef uit en ik bleef braaf huur betalen. Thuis, op school, op werk en tijdens stages rebelleerde ik tegen wat me opgedragen werd, en toch deed ik wat me opgedragen werd. En altijd weer die taxichauffeurs…

(…)

Ook het idee dat geld vooral stroomt naar mensen die het kunnen vermeerderen en niet of nauwelijks naar mensen die er alleen maar iets moois mee willen creëren (zie ‘talent en vermogen’ in deel I [ten tijde van deze blogpost-publicatie nog niet online ☺︎, red.]), is een verhaal dat in stand blijft en groeit door de voeding die wij het geven. Er zijn legio ondernemers, kunstenaars, activisten en wereldverbeteraars met prachtige ideeën die nooit van de grond komen, omdat geld ‘vies’ is of ‘toch naar de verkeerde mensen stroomt’.

Wij creëren de wereld die we zien. Dingen worden voornamelijk erger door het ontkrachtende geloof dat dingen nu eenmaal zo zijn (of erger worden).

Totdat we dit geloof durven ontkrachten.

Wordt vervolgd.

Heb een mooie dag.

Foto’s: Bruno & Valery Tenevoy op Unsplash

_

  • 1
    Om het fragment met deze uitspraak te bekijken, klik hier.